Τι υπάρχει στην Ελλάδα

Στα πλαίσια της γενικής φροντίδας για τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας και του κράτους κοινωνικής πρόνοιας  απά χρόνια είχαν δημιουργηθεί δομές. Όμως δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση τις ιδιαιτερότητες του κάθε κλινικού συνδρόμου, ενώ τα προγράμματα παρέμβασης ήταν ελλειπή, ο εξοπλισμός των δομών ανεπαρκής, η εκπαίδευση των εργαζομένων σχεδόν ανύπαρκτη.

Το ουσιαστικό ενδιαφέρον της ελληνικής πολιτείας, ειδικά για τις διαταραχές αυτιστικού φάσματος,  ξεκίνησε στις αρχές του 2000.

Tόσο οι προϋπάρχουσες όσο και οι δομές που δημιουργήθηκαν από το 2000 και μετά, μέσω του προγράμματος «ΨΥΧΑΡΓΩΣ», προσφέρουν καλύτερη και συστηματικότερη εκπαίδευση στους εργαζόμενους καθώς και πιο ποιοτική και συστηματική παρέμβαση στα άτομα με διαταραχές αυτιστικού τύπου.

Όμως είμαστε πολύ πίσω συγκριτικά με τις ευρωπαϊκές χώρες,  αναφορικά με την κρατική φροντίδα.

Επιπλέον, υπάρχουν στην χώρα μας σοβαρά προβλήματα όσον αφορά στην ακριβή διάγνωση των ατόμων με ιδιαιτερότητες, καθώς και στην παροχή των κατάλληλων εκπαιδευτικών-θεραπευτικών παρεμβάσεων, προβλήματα τα οποία έχουν ξεπεραστεί σε μεγάλο βαθμό στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μερικά από αυτά είναι :

  • Η ενημέρωση των κρατικών φορέων  προς τους γονείς είναι ελάχιστη αναφορικά με τις δομές που υπάρχουν γιατί υπάρχει καταγραφή μόνο για δομές που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα «ΨΥΧΑΡΓΩΣ» και όχι και για ιδιωτικές, κερδοσκοπικές που όμως παρέχουν ικανοποιητικές υπηρεσίες,

  • Η κοινωνική παιδεία των Ελλήνων δεν έχει κατανοήσει την ισότητα και την αναγκαιότητα συνύπαρξης διαφορετικών προσωπικοτήτων στον κοινωνικό ιστό με αποτέλεσμα το οικογενειακό περιβάλλον του ατόμου με ιδιαιτερότητες να αισθάνεται ντροπή ή άλλα παρεμφερή συναισθήματα,

  • Υπάρχει μεγάλη συσκότιση στις αιτίες που δημιουργούν τα σύνδρομα του φάσματος γιατί, παρότι οι έρευνες – ειδικά στις ΗΠΑ όπου το 2005 τα ομοσπονδιακά κεφάλαια που επενδύθηκαν το 2005  έφθαναν το ποσό των  $ 100.000.000 και το 2008 εκτοξεύθηκαν στο ποσό των $ 15.000.000.000 – προχωρούν με εντατικούς ρυθμούς, δεν υπάρχουν ακόμη οριστικά συμπεράσματα. Το αποτέλεσμα αυτής της συσκότισης δημιουργεί στους γονείς αγωνίες και εντάσεις γιατί θεωρούν ότι έχουν προσωπική ευθύνη και το ψυχολογικό βάρος είναι πολύ μεγάλο.

  • Οι γονείς δεν έχουν διδαχθεί την σοφή αρχή ότι η μόνη στάση είναι η συνειδητοποίηση και η άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος στις πραγματικές του διαστάσεις. Είναι οι μόνοι δικηγόροι των ιδιαίτερων παιδιών τους, είναι οι μόνοι που θα παλέψουν με όλες τους δυνάμεις και για αυτό είναι και οι μόνοι που μπορούν να το βοηθήσουν ουσιαστικά. Οι επαγγελματίες που εφαρμόζουν πρόγραμμα παρέμβασης δεν θα κάνουν παρά ελάχιστα εφόσον οι γονείς δεν είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους για να υποστηρίξουν τους ειδικούς με αποτέλεσμα η εκπαίδευση και συστηματική συμμετοχή των γονιών να είναι το κλειδί για την πρόοδο – που είναι βέβαιη – των παιδιών τους,

  • Οι γονείς θα πρέπει να δηλώσουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν με καθαρή και δυνατή φωνή και να αναζητήσουν υποστήριξη και γνώσεις από άλλους γονείς. Η καλύτερη πληροφόρηση είναι πάντα αυτή μεταξύ γονέων γιατί δεν υπάρχουν οικονομικά κριτήρια αλλά μόνο η απόλυτη επιθυμία και απόφαση για ουσιαστική βοήθεια και πρόοδο των παιδιών τους.